Hame dar igual
o lirismo inconcluso que te arrodea
Neste momento
non son mais ca
unha coleccionista de cicatrices
As verbas tropezan coas friestas pechadas
consúmense nun crematório
e todo acaba
como nun incêndio
Nestre intre
xa non procuro mais ca
recoñecerme nos vocábulos
que se albergan no interior dos meus lábios
Absorbo o silencio das palabras
e instálome muda na friúra
na xeada do mês da candeloria
Has de saber
que me restablezo tras os apósitos
ainda que de vagar
Sei que haberá outros invernos
e outonos
Nos que fixar o eterno fonema da nostalxia
dun poema
***
cruz martinez
*
19 de abril 2013
adelia prado(5)
adilia lopes(8)
al berto(6)
alba mendez(4)
anxos romeo(4)
augusto gil(4)
aurelino costa(11)
baldo ramos(6)
carlos vinagre(13)
daniel maia - pinto rodrigues(4)
fatima vale(10)
gastão cruz(5)
jaime rocha(5)
joana espain(10)
jose afonso(5)
jose regio(4)
maite dono(5)
manolo pipas(6)
maria lado(6)
mia couto(8)
miguel torga(4)
nuno judice(8)
olga novo(17)
pedro mexia(5)
pedro tamen(4)
sophia mello breyner andressen(7)
sylvia beirute(11)
tiago araujo(5)
yolanda castaño(10)
leitores amigos
leituras minhas
leituras interrompidas